برنامهریزی از اولویتهای مهم زندگی من است. همیشه اول سال برنامهریزی میکنم و طی سال طبق آن عمل میکنم. نوروز سال 96 بود که بعد از یک بازنگری دقیق، متوجه شدم جای دو چیز در زندگیام خالی است. ورزش و مطالعه! به همین دلیل تصمیم گرفتم امسال همه هموغم خود را بر این دو مسئله مهم بگذارم. خوب یادم هست که در تعطیلات نوروز این تصمیم را گفتم. آن روزها که همهجا تعطیل بود. تا آخر فروردین هم که حال و هوای عید و دیدوبازدیدها همچنان ادامه داشت و به همین دلیل تصمیم گرفتم از اردیبهشت برنامههای خودم را عملی کنم.اردیبهشت بررسیهای خودم را در مورد بهترین ورزش و بهترین خط مطالعاتی آغاز کردم. نمیشود که یکدفعه رفت و اولین باشگاه ثبتنام کرد یا هر کتابی که به دستت میرسد بخوانی.بعد از کلی بررسی و صحبت و با دوستان و آشنایان و گشتوگذار در فضاهای مجازی متوجه شدم برای سن و سال من بدنسازی و شنا و پیادهروی مناسب است. در موردمطالعه هم بعد از کلی فکر کردن به این نتیجه رسیدم که حوصله مطالعه درزمینه تحصیلم را ندارم و بهتر است کتابهای تاریخی بخوانم!تا اینجا از پیشرفت برنامههایم خیلی خوشحال بودم. مرحله بعدی پیدا کردن باشگاه مناسب و کتابهای خوب بود. الکی که نیست. وسایل باشگاه باید استاندارد باشد، استخر باید تمییز باشد، کتاب باید مفید باشد. وقت اضافه ندارم که هرکسی هرچه نوشت، بخوانم!با دقت نظر خاصی بررسیهای

ایران تنها بود. ایران داغدار بود. ایران مصیبت زده و غمگین در گوشه ای نشسته بود و نمی دانست بر کدامین داغ جگر سوز بگرید. دلش برای دریاچه خشک شده اش تنگ شده بود. دلش هوای تلاطم زیبای زاینده رود را کرده بود. دوست داشت بار دیگر ضرباهنگ پتک کارگران معدن را بر تنش حس کند. معدنی که فرو ریخته بود و کارگران را به کام خود کشیده بود. دلش می خواست یک بار دیگر بر بلندای پلاسکو بنشیند و زیبایی های تهران را ببیند. دوست داشت یک بار دیگر عکس زیبای خورشید را در رود کارون ببیند، ولی افسوس که کارون در میان گرد و غبار گم شده بود.ایران غمگین بود. بار این همه غصه بر دلش سنگینی می کرد. دلی که از غصه می لرزید و گاه گاهی خانه ها را ویران می کرد. دلی که همین چند روز پیش در گوشه دیگر دنیا در میان دریایی دیگر منفجر شد و آتش گرفت. آتشی چنان سهمگین که آب دریا هم خاموشش نکرد.ایران افسرده بود. به همه کس و همه چیز بدبین شده بود. فکر می کرد دیگر هیچ کس دوستش ندارد. فکر می کرد به خاطر این همه مصیبت همه از او گریزان هستند. فکر می کرد دیگر کسی سراغی از او نخواهد گرفت.ولی روزی از روزها بهمن از راه رسید. پرتوان و پرغرور، زیبا و پرهیبت. بهمن عاشق ایران بود. او می دانست تنها ایران می تواند فرزندی چون آرش بپرورد. بهمن آمد. مثل همیشه که از راه می رسید به البرز خیره شد و اندیشید: به راستی آرش برکدامین قله ایستاد و جان خود را